Απήγανος

Ιστορία

Οι αρχαίοι Έλληνες και Λατίνοι ήξεραν καλά τα αποτελέσματα της χρήσης του φυτού και μάλιστα ο Πλίνιος, που πίστευε ότι έχει μυστηριώδεις ιδιότητες, απαγόρευε τη χρησιμοποίηση του από τις γυναίκες. Ο απήγανος ήταν φημισμένος ως αντίδοτο για τα δαγκώματα των φιδιών και άλλων δηλητηριάσεων, ενώ ο Διοσκουρίδης το αναφέρει και ως φάρμακο για τη δύσπνοια. Οι Ιπποκράτειοι χρησιμοποιούσαν τον απήγανο κατά της υστερίας, ενώ οι ζωγράφοι και οι γλύπτες έβαζαν απήγανο στο φαγητό τους για να διατηρήσουν γερά μάτια.
Με τον απήγανο, αναφέρει ο Πλίνιος, αρωμάτιζαν το κρασί που μοίραζαν στο λαό κατά τις συνελεύσεις για την εκλογή των υπάτων και θεωρούσαν ότι έχει ιδιότητες προφυλακτικές από τα διάφορα δραστικά δηλητήρια. Σχετικά, ο Αθηναίος διηγείται ότι ο Κλέαρχος, τύραννος της Ηράκλειας του Πόντου, διασκέδαζε υποχρεώνοντας ευγενείς και αξιωματούχους του να πίνουν δηλητήρια που παρασκεύαζε ο ίδιος κι ότι αυτοί, γνωρίζοντας το βίτσιο του αφέντη τους, έτρωγαν απήγανο πριν παρουσιαστούν σ' αυτόν και υποκρίνονταν στη συνέχεια ότι υποφέρανε. Όταν δε ο τύραννος απομακρυνόταν ευχαριστημένος καθώς τους θεωρούσε νεκρούς, αυτοί γύριζαν στα σπίτια τους υγιείς .
Μεταγενέστερα, οι γιατροί της παλιάς θεραπευτικής εκθείαζαν τη δραστικότητα του ως εμμηναγωγού. Ο Αλέξανδρος ο Τραλλιανός, οι Βαλεριόλα, Βοerhave, Culles κ, ά, το μεταχειριζόταν κατά της υστερίας και της επιληψίας .
Ο Haller το συνιστούσε σε κλύσματα κατά της υστερίας, ενώ ο Βοard το χρησιμοποιούσε για ν' αντικαταστήσει σε πολλές περιπτώσεις το μηδικό σίλφιο .
Στην Παλαιστίνη, όπου το καλλιεργούσαν ήδη στα χρόνια του Χριστού, το χρησιμοποιούσαν κατά των επιδημικών νόσων, ενώ κατά το Μεσαίωνα, η χρησιμοποίηση του απήγανου γινόταν περισσότερο στις μαγικές τέχνες παρά στη θεραπευτική.

πισω